Toen ik een vervelend pubermeisje was, wilde ik niet naar school. Ik begon op HAVO/VWO, had echt wel de hersens maar totaal niet de motivatie om te leren. Toen ik 18 jaar werd, vonden ik en het Ministerie van Onderwijs dat ik niet meer leerplichtig was. De papa en de mama waren het daar echter niet mee eens en drongen er toch zachtjes op aan dat ik toch een soort van mijn school af zou maken en een opleidingkje zou behalen. Van dat HAVO/VWO was ondertussen al geen sprake meer, want ik was al verkast naar de VMBO-afdeling. Ik typ dit allemaal met een naar buikgevoeletje. Want ik heb er best wel spijt van. Dat ik nooit mijn best heb gedaan op school. Dat ik niet mijn hersens heb gebruikt om bijvoorbeeld HBO-V te kunnen gaan doen. Dat ik er met de spreekwoordelijke pet naar heb gegooid en ben gaan roken en Red Bull drinken op het schoolplein. Dat ik spijbelen en frikandellenbroodjes halen bij de Plus interessanter vond dan de stelling van Pythagoras. Intens jammer. On the other side: ik had in mijn 16e, 17e en zelfs 18e levensjaar heus geen benul van wat ik kon, wat ik niet kon en wat ik überhaupt wilde in het leven. In mijn omgeving ging iedereen braaf naar school. Studeerde, hoe goed en hoe kwaad als het ging, behaalde studiepunten en P’s. Ik niet. Ik zat nog steeds op de picknicktafel op het schoolplein met m’n schoolmatties naar hits te luisteren van Mario. Ik was de eerste op school met de polyfone ringtone van Let Me Love You. Ik was zo populair! Daarom. Om die ringtone. Ernstig. Daar ging het ook mis. Van kwaad naar erger. Het begon allemaal zo onschuldig. En toen was het BAM! Weg. Alle motivatie. Ik kreeg overal lak aan.

student

Fast Forward naar nu…

We zijn zo ongeveer 10 jaar verder. Mijn wilde haren zijn verdwenen. Heb zelfs een paar grijze. Ben getrouwd met mijn jeugdliefde, ben mama van een prachtmannetje, heb dankzij mijn pa en moe toch nog de opleiding Medisch Directiesecretaresse / Managementassistente afgerond met succes en daarna best leuke banen gehad. Maar het was het gewoon nooit. Het was het niet. Niet wat ik wilde, niet waar ik goed in was. Niet wat mij voldoening gaf en juist dat gevoel gaf mij elke dag buikpijn. Serieuze buikpijn en serieuze stress. Man begreep niet waar ik me zo druk om maakte. “Je hebt toch een leuke baan? Je verdient leuk, leuke collega’s, verantwoordelijkheden…” Klopt, maar het was het niet!

student

Even pauze…

Ik werd zwanger, raakte mijn baan kwijt en kwam thuis te zitten. Het blog kwam online, ik kon m’n ei kwijt. Moos werd geboren en is nu ik dit typ bijna een half jaar oud. En nu pas, serieus NU pas, begin ik spijt te krijgen van het feit dat ik nooit m’n best heb gedaan op school. Pessimist die ik soms even ben. Daar blijf ik natuurlijk niet te lang in hangen. Ik ben immers nog jong en er kan nog van alles gebeuren! Dus begon ik te solliciteren op functies die me wel aanspraken. Ik ging op gesprek, mocht zelfs op tweede gesprekken komen maar belde dan zelf af. Wat is dat toch voor gedrag? Waar komt dat vandaan? Feit dat ik mijn mannetje achter moet laten als ik aan het werk zou gaan [hoe en wat, da’s een tweede…] tel ik dan nog niet eens mee. Zelfs als ik geen mama was, had ik dit gehad. Denk ik. Of is het toch weer die hormonale disbalans? Nog drie maanden en dan heb ik de 9-maanden-op-9-maanden-af gehad. Blij van. Joe! Doei, hormoons! Zat van jullie! Wil mezelf weer terug! Da’s iets wat ik regelmatig naar m’n spiegelbeeld roep. ’s Ochtends. Met m’n wilde haarbos en m’n niet-bijgewerkte wenkbrauwen. Terwijl Moos in z’n bedje ligt te kraaien met een lekkere plaslucht om zich heen. “Mama komt eraan, vriend! Even tandjes poetsen!” Alsof het hem wat uitmaakt of ik m’n tanden poets of niet. ’t Is wel lekker beginnen, zo. Zonder werk. Maar dat kan natuurlijk niet eeuwig voortduren. Het is lekker om thuis te zijn, vooral de eerste maanden met Moos. Dat pakt niemand me af en daar geniet ik intens van. Maar die hersens van mij, die zijn aan het afsterven! Ze moeten geprikkeld worden en weer aan het werk! Dus. Wat ga ik doen?

Deze gaat weer…

…studeren! Ik ga naar school! Deze debiel van bijna 30, nouja… 26 ben ik eigenlijk nog maar. Die gaat dus weer naar school. Een particuliere opleiding Doktersassistente met een ziek fijne stage in het ziekenhuis op de afdeling Cardiologie, Longgeneeskunde en misschien ook wel het lab. Wat heb ik er zin in. Ik wil zo graag de zorg in. Dacht altijd dat dat nu toch echt te laat was. Maar nee, niks is onmogelijk! Als je maar wil en erin gelooft! En dat doe ik. Ik begin met 3 dagen werken zodat ik feeling krijg met de werkzaamheden, goed kennis kan maken met mijn collega’s en rustig kan leren omgaan met patiënten. Wanneer de opleiding begint, loop ik 2 dagen stage en studeer ik 1 dag in Utrecht of Arnhem. De andere 2 dagen studeer ik thuis. Ben benieuwd hoe dat gaat met mijn kleine bandietje die zich nu al half tijgerend door de box beweegt, maar dat komt vast goed. Ik heb er belachelijk veel zin in en kan bijna niet geloven dat ik dit durf. Want eigenlijk ben ik iemand die zichzelf wel van alles ziet doen, maar eigenlijk nooit de stap durft te zetten. En nu ga ik het dus wel doen. Hoe dan ook. “MET DE ASSSISTENTE VAN DOKTER V/D PLOEEEG!”. That’s me, over 1,5 jaar ongeveer.

8 thoughts on “MAMA & STUDENT

  1. Heleen zegt:

    He! Dat is pas een leuk beroep!!jaja ik kan er van mee praten:) Succes ermee ! Voor je het weet heb je je diploma en kan je lekker aan het werk!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *